:: SleeppeR ::

วันนี้จะเอาเพลงเพราะ(รักเธอเหลือเกิน นภ พรชำนิร้อง ประภาศแต่ง)มาตีเนื้อดู ปรากฎว่าเนื้อเป็นเช่นนี้ 

ฟ้าที่เห็นยังเหมือนใกล้ ในใจเราคงจะรู้ดี กี่หมื่นพันปี XX ในทั่วฟ้า
สูงจนสูงจนเหนือเมฆ จะเร็วเพียงใดจนลับตา(ฟ้าเร็ว?? เป็นไง?) ให้เข้าใจในฟากฟ้าไม่มีทาง
ฟ้าบางครั้งดูใสดี แต่พลันมามีพายุฝน ตกจนมองเห็นแผ่นฟ้าแค่ลางๆ
แม้บางครั้งดูฟ้ามืด เงาดำทะมึนเสียงฟ้าคราม จู่ๆลมแรงก็ X ไม่จางไป
เหมือนเธอเหลือเกิน ที่อยู่ชิดใกล้ แต่ก็ยังไม่เข้าใจเธอซักที
รักเธอเหลือเกิน ในทุกอย่างที่เธอมี แดดลมไม่มีฉันจะบิน..(ฉันจะบิน?? บินทำไมวะ??)
และตัวฉันที่รู้ว่า บรรดาดินแดนที่ฉันไป ก็เธอนั่นไงส่งแรงมาให้ฉัน
และถึงแม้จะรู้ว่า ฟากฟ้าแปรไปได้ทุกวัน ฉันยังยืนยังไม่ผันไปจากเธอ
อยู่ในอ้อมกอดฟ้าไปจนตาย

ไอ่ที่ X นั่นคือฟังไม่ออก
ส่วน XX คือฟังไม่ออกสองพยางค์

สรุปคือ ชอบนะ ฮ้าๆ เพราะดี

บรื่นๆๆๆๆ
ไปบนที่สูง
ฝนตกหนัก
ละอองสะเด็นใส่
พบปะพูดคุย
กินอาหาร
แล้วลงมา

ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

ขึ้นที่สูง...

เจอกันลุง..

 ดูบาดู : โอ้ใจเอ๋ย

 เธอไม่รับไม่รู้อะไรไม่เคยเอะใจบ้างเลยเหรอ...
เธอไม่รู้ไม่ชี้อะไรไม่เคยแปลกใจบ้างเลยเหรอ...
ใครมาคอยใส่ใจเธอทุกวัน ใครคอยเอาแต่ใจเธอทั้งวัน
เจอทีไรก็ชวนคุย มีอะไรให้คุยกันทั้งวัน

เธอไม่รู้ไม่เห็นอะไรว่าใครห่วงใยบ้างเลยเหรอ....
เธอไม่ร้อนไม่หนาวอะไรไม่เคยอุ่นใจบ้างเลยเหรอ....

ทำยังไงก็ยังไม่รู้ตัว คนมีใจก็เลยต้องร้อนตัว
ทำยังไงจะบอกเธอ ทำยังไงถ้าเธอไม่รู้ตัว

จะแบกรักไว้อย่างไร จะแบกรักได้นานเท่าไร ...
อย่าทำร้ายกันอีกเลยๆ โอ้ใจเอ๋ย...